ბლოგები და სტუდენტური ცხოვრება

მინდა ვთქვა რომ მაღლივში ჩარიცხულ პირველკურსელებს ძალიან გაუმართლად, ჯერ ერთი იმიტომ რომ თსუ-ში მოხვდნენ და მეორეც იმიტომ რომ მაღლივი საგრძნობლად განს

სტუდენტობის ყველაზე დიდი უარყოფითი, ჩემთვის, უეცარი მობეზრებაა. მობეზრებასაც ვერ დავარქმევდი. ყოველდღე სწავლობ, სწავლობ, მერე გახსენდება, რომ შენი ცხო

ყოველდღიურად უამრავ ამბავს ვიგებთ, ვუსმენთ ათობით ადამიანს: კონსულტანტს მაღაზიაში,პროდუქტის არჩევაში რომ გვეხმარება, ლექტორს უნივერსიტეტში ან მეგობარს

თითქმის ყველამ, ვინც ახლა ამას კითხულობთ, შესაძლოა სათაურის ნახვის შემდეგ კითხვა შეწყვიტეთ, თვალები დახუჭეთ და კინოლენტასავით ჩაგირბინათ ყველა იმ დღემ

„ოთხი წელიწადი!.. იცი, მკითხველო, ეს ოთხი წელიწადი რა ოთხი წელიწადია! პირველი, რომ მთელი საუკუნეა მისთვის, ვინც თავის ქვეყანას მოშორებია. მეორე, ეგ ოთ

,,ნაფიც მსაჯულთა სასამართლო დემოკრატიის ყველაზე უკეთესი და ამავდროულად ყველაზე უარესი მონაპოვარია“ - ამ სიტყვებით იწყებს სამართლის ამერიკელი პროფესორი

ბაზები ჯერ კიდევ არ დაუხურავთ, ეს ნიშნავს, რომ ზოგიერთი ჯერ კიდევ კომპიუტერის წინ ზის და ცდილობს, თავისი ცხრილი დაამგვანოს მაინც იმას, რაც თავიდან სურ

ყველაფერი ერთ მზიან, უღრუბლო დღეს დაიწყო. სწორედ მაშინ, სტუდენტობა რა იყო ჯერ რომ არ მქონდა გათვიცნობიერებული და, სიმართლე ითქვას, ასე არც არავინ მომმ

ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ეს არ არის მხოლოდ რიგითი უნივერსიტეტის სახელწოდება, ეს არის საქართველოს განათლების გული

ბევრი ვიფიქრე, რა მეთქვა ისეთი, თქვენთვის თავი რომ არ შემეწყინა. მეორე კურსზე ყოფნა საკმაოდ უჩვეულოა: ახალბედა აღარ გქვია, მაგრამ დიდი გამოცდილებითაც